Μορφογενετικά Πεδία. Βιογραφικό του Rupert Sheldrake

Eίναι βιολόγος που ανέπτυξε την ιδέα των Μορφογενετικών Πεδίων. Γεννημένος την Μ. Βρετανία στις 28 Ιουνίου του 1942, σπούδασε φυσικές επιστήμες και πήρε το διδακτορικό του στην Βιοχημεία στο Cambridge University. Επίσης στο ίδιο πανεπιστήμιο σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία της επιστήμης.

Από το 1967-1973, ήταν Διευθυντής των Σπουδών στην Βιοχημεία και Κυτταρική Βιολογία στο Clare College του Cambridge. Σαν ερευνητής της Βασιλικής Εταιρείας διεξήγαγε έρευνα πάνω στην ανάπτυξη των φυτών και την χρονολόγηση των κυττάρων.

Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «A New Science of Life» (Μια νέα επιστήμη της Ζωής) και «The Presence of the Past» (Η Παρουσία του Παρελθόντος). Το 1981 το Βρετανικό επιστημονικό περιοδικό Nature περιέγραψε το πρώτο του βιβλίο σαν «το καλύτερο υποψήφιο για να καεί βιβλίο, που έχει παρουσιαστεί εδώ και χρόνια». Τώρα ζει και εργάζεται στο Λονδίνο.

Απόσπασμα από μια συνέντευξη του Sheldrake:

«… Η εξαφάνιση της Ψυχής από την φύση, που συνέβη στον 17ο αιώνα, έγινε και στον 19ο αιώνα με την εισαγωγή των πεδίων, ηλεκτρικών και μαγνητικών αρχικά, βαρυτικών και κβαντομηχανικών αργότερα, καθώς επίσης και στην βιολογία με την εισαγωγή της έννοιας των μορφικών πεδίων. Οι δικές μου ιδέες βασίζονται στην εφαρμογή της ιδέας των μορφικών πεδίων στην βιολογία.

Έτσι ορίζω σαν «μορφογενετικά» πεδία τα αόρατα σχέδια που καθοδηγούν την ανάπτυξη των ζωντανών οργανισμών, τα αόρατα πεδία δηλαδή που οργανώνουν την δραστηριότητα των νευρικών συστημάτων και τα οποία καθοδηγούν τα ένστικτα των ζώων. Επίσης είναι και αόρατοι σύνδεσμοι που ενώνουν τα μέλη κοινωνικών ομάδων.

Για παράδειγμα, ένα σμήνος πουλιών μπορεί να στρίψει όλο μαζί την ίδια ακριβώς στιγμή. Αυτό νομίζω συμβαίνει επειδή υπάρχει ένα πεδίο που ανήκει στο σμήνος. Το μορφικό αυτό πεδίο τα ενώνει και τα συντονίζει.

Όλα ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν και πάντοτε στρίβουν ταυτόχρονα με πολύ μεγάλη ταχύτητα, έτσι ώστε να μην μπορεί να πει κάποιος ότι διαφέρει η κίνηση του ενός από το άλλο.

Νομίζω ότι οι κινήσεις τους συντονίζονται με τέτοιο τρόπο όπως τα ρινίσματα σιδήρου γύρω από ένα μαγνήτη.

Όταν μετακινείς τον μαγνήτη, όλο το σχέδιο των ρινισμάτων αλλάζει γιατί όλα ανταποκρίνονται στο πεδίο το οποίο αποτελούν μέρη.

Αυτό ισχύει τόσο για τα πουλιά ενός σμήνους όσο και για τα ανθρώπινα μέλη μιας κοινωνικής ομάδας …»

Άρθρο από το περιοδικό «Νέα Ακρόπολη»
Τεύχος : 110

There are no comments

Αφήστε μια απάντηση

Start typing and press Enter to search

Shopping Cart

Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.