Άγιος Γεώργιος, 275-303 (Saint George)

Ο Άγιος Γεώργιος o τροπαιοφόρος είναι ένας από τους γνωστότερους και περισσότερο τιμώμενους αγίους του Χριστιανισμού. Καταγόταν από χριστιανική οικογένεια της Καππαδοκίας και γεννήθηκε πιθανόν το 275 ή το 280 μ.Χ., από πατέρα Καππαδόκη και μητέρα καταγόμενη από τη Λύδδα της Παλαιστίνης.

Μετά το θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του για ασφάλεια τον πήγε στη Λύδδα της Παλαιστίνης, όπου μορφώθηκε και διακρίθηκε για την ευφυΐα, την ομορφιά και την ευγένειά του. Δεκαοχτώ χρονών, υποχρεωμένος να στρατευθεί, πήγε στη Νικομήδεια, έδρα του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους. Εκεί κατατάχθηκε στο τάγμα των τριβούνων και γρήγορα, λόγω της σύνεσης και της ανδρείας του, έφτασε στους υψηλότερους βαθμούς, δέχτηκε πολλές τιμητικές διακρίσεις, και τέλος πήρε τον τίτλο του κόμη.

Σε ηλικία τριάντα περίπου ετών, επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305), συλλαμβάνεται ως χριστιανός, μετά την έκδοση των διαταγμάτων του αυτοκράτορα το 303 και το 305 εναντίον των χριστιανών. Παρά τις κολακείες και τις απειλές, αρνήθηκε να αποκηρύξει το Χριστιανισμό και γι' αυτό υποβλήθηκε σε φοβερά βασανιστήρια και τελικά αποκεφαλίστηκε, ενώ έλεγχε τους βασανιστές του και την πλάνη τους. Θαυμαστά γεγονότα, που λέγεται ότι γινόταν κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του, προξένησαν μεγάλη εντύπωση.

Η φήμη του Γεωργίου, που ανακηρύχτηκε από την Εκκλησία Μεγαλομάρτυρας, διαδόθηκε γρήγορα σε όλη την Ανατολή. Ήδη τον 4ο αι., υπήρχαν στη Συρία ναοί με το όνομά του, και στην Αίγυπτο είχαν χτιστεί προς τιμήν του 40 ναοί και 3 μοναστήρια. Στην Κωνσταντινούπολη αναφέρεται ναός του Γεωργίου ήδη από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου (4ος αι.). Αλλά και στη Δύση από τον 5ο αιώνα τον τιμούσαν ως άγιο. Όμως το 1961, με δικαιολογητικό την έλλειψη αυθεντικών μαρτυριών, το Βατικανό προχώρησε στον υποβιβασμό του.

Τα θαύματα που του αποδόθηκαν και η πίστη ότι εμφανιζόταν συχνά ως ελευθερωτής αιχμαλώτων, υπερασπιστής φτωχών, ιατρός ασθενούντων και υπέρμαχος βασιλέων, διαδόθηκαν ευρύτατα και συνέβαλαν στο να συνδεθεί η γιορτή του με πλήθος λαογραφικών εθίμων. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 23 Απριλίου. Η ημέρα της γιορτής του αποτελεί για τον αγροτικό, και κυρίως για τον ποιμενικό πληθυσμό, το ορόσημο μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού και την αρχή του θερινού εξαμήνου, το οποίο λήγει του αγίου Δημητρίου, στις 26 Οκτωβρίου. Επειδή όμως η ακολουθία του αγίου συνοδεύεται με αναστάσιμους ύμνους, μετά την καθιέρωση του νέου ημερολογίου στην περίπτωση που η γιορτή του πέφτει μέσα στη Μ. Τεσσαρακοστή, μετατίθεται στη δεύτερη μέρα του Πάσχα.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν είναι απλά ένας άγιος, αλλά είναι και ένας ήρωας. Ο Ηρωισμός του εκδηλώνεται από τη νεαρή ηλικία, όπου μάχεται ενάντια στο φοβερό αυτοκράτορα Διοκλητιανό, και δε διστάζει να του πει: ''δε λογαριάζω τα αξιώματα, δε με συγκινούν οι δόξες και τα πλούτη, δε φοβάμαι το θάνατο''. Αυτά τα λόγια τον οδηγούν σε σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια, σε δοκιμασίες, που ο κάθε ήρωας, ο κάθε ιππότης πρέπει να περάσει.

Οι δοκιμασίες του Γεωργίου, από συμβολική όψη, σχετίζονται με τα 4 Στοιχεία (Γη, Νερό, Αέρας, Φωτιά).

Η πρώτη δοκιμασία - Γη
Δεμένο, τον οδηγούν σε μια τετράγωνη αυλή, όπου πετούν πάνω του δεκάδες κοφτερές λόγχες, που όμως με θαυματουργό τρόπο, αλλάζουν πορεία πριν τον αγγίξουν. Η τετράγωνη αυλή, καθώς και η λόγχη, σχετίζονται με τη γη.

Η δεύτερη δοκιμασία - Νερό
Τον κλείνουν σε μια υγρή, σκοτεινή υπόγεια φυλακή, και τον αφήνουν εκεί ξαπλωμένο με μια μεγάλη πέτρα στο στήθος του. Μένει μια νύχτα εκεί και την επόμενη ημέρα τον οδηγούν στον αυτοκράτορα για να μετανοήσει. Εκείνος όμως αρνείται.
Αυτή η φάση είναι η φάση του νερού, που ο άνθρωπος μπαίνει στη μήτρα, στο υγρό στοιχείο απ' όπου θα γεννηθεί αργότερα. Με την πέτρα καρφώνονται τα κατώτερα στοιχεία του ανθρώπου, για να μπορέσουν να υψωθούν από αυτή την υγρή φυλακή τα ανώτερα στοιχεία του.

Η Τρίτη δοκιμασία - Αέρας
Οδηγούν το Γεώργιο στον τροχό. Τον δένουν πάνω σε αυτόν, ο οποίος είχε κοφτερές λεπίδες και αγκίστρια, που με κάθε στροφή του τροχού ξέσκιζαν τη σάρκα του. Εκείνος, παρά τους πόνους που υπέφερε, παρέμενε σε εσωτερική γαλήνη και ηρεμία. Τότε λέγεται ότι σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό, μια φωνή ακούστηκε και έπειτα απελευθερώθηκε από τον τροχό.
Οι κύκλοι πάνω στον τροχό συνδέονται με το στοιχείο του αέρα.

Η τέταρτη δοκιμασία - Η Φωτιά
Τον ρίχνουν σε ένα λάκκο με ασβέστη που κόχλαζε. Μένει εκεί τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Την τρίτη ημέρα, βγαίνει από το λάκκο χωρίς να έχει πάθει οτιδήποτε.
Αυτή η δοκιμασία που ο άνθρωπος πεθαίνει τρεις μέρες και τρεις νύχτες και ανασταίνεται είναι πολύ γνωστή, υπάρχει σε όλους τους μύθους, όλων των χωρών. Ο Άγιος Γεώργιος ανασταίνεται από το καμίνι και περνάει τη δοκιμασία της φωτιάς.

Ο αυτοκράτορας απελπισμένος, αφού κανένα από τα βασανιστήρια που του έκαναν δεν έφερε αποτέλεσμα, διατάσσει να του φορέσουν σιδερένια υποδήματα με καρφιά στο εσωτερικό τους, αφού πρώτα τα βάλουνε στη φωτιά μέχρι να κοκκινίσει το μέταλλο. Φορώντας αυτά, τον οδηγούν σε ένα υπόγειο, υγρό κελί όπου μένει όλη τη νύχτα.

Ξανά συναντάμε το στοιχείο του νερού (υγρό κελί) και της φωτιάς (πυρακτωμένα υποδήματα). Τα σιδερένια πυρακτωμένα παπούτσια είναι σύμβολο των κατώτερων, βαριών στοιχείων (σίδερο), που τον δένουν, τον καίνε και τον κρατούν κάτω.

Στη συνέχεια θα υποστεί μαστίγωμα με νεύρα βοδιού. Το βόδι είναι ένα συνηθισμένο ηλιακό σύμβολο. Και έτσι συμβολικά, το φως σιγά - σιγά αρχίζει να γεννιέται μέσα του.

Μετά από το βασανιστήριο αυτό, καλούν το Μεγάλο Αθανάσιο, ο οποίος δίνει στο Γεώργιο δυο ποτήρια, ένα με το ποτό της τρέλας και ένα με το ποτό του θανάτου. Ούτε το ένα ούτε το άλλο προκαλεί κάτι στο Γεώργιο.
Τελικά, ο αυτοκράτορας διατάζει να αποκεφαλιστεί ο Γεώργιος στις 23 Απριλίου του 303 μ.Χ.

Οι εικόνες του Αγίου Γεωργίου, πριν το 12 μ.Χ. αιώνα, τον αναπαριστάνουν πεζό, ωραίο, νέο με στρατιωτική στολή. Αργότερα, από τον 13ο αι., τον συναντάμε ως έφιππο αξιωματικό που σκοτώνει ένα δράκο.

Ο Ιπποτισμός του διακρίνεται από τη νεαρή του ηλικία, καθώς, παρόλο που ήταν χιλίαρχος του ρωμαϊκού κράτους, εκείνος είναι απλός, γλυκύς και καταδεκτικός, βοηθάει τους αδύνατους και δίνει κουράγιο και στοργή στους απελπισμένους. Το κύριο όμως ιπποτικό στοιχείο παρουσιάζεται στο μύθο για τη δρακοντοκτονία του αγίου: Ένας δράκοντας φώλιαζε στην πηγή, απ' όπου υδρευόταν μια πολιτεία, και απαιτούσε καθημερινά ανθρώπινη τροφή για να αφήνει ελεύθερο το νερό. Οι κάτοικοι όριζαν το θύμα με κλήρο, ο οποίος κάποτε έλαχε στη μοναχοκόρη του βασιλιά. Όταν όμως, παρά τις παρακλήσεις του πατέρα της, οδήγησαν τη βασιλοπούλα στην πηγή και αυτή περίμενε εκεί τον τραγικό θάνατό της, παρουσιάστηκε έφιππος ο άγιος Γεώργιος, σκότωσε το δράκοντα και απελευθέρωσε την κόρη.

Ο μύθος του Αη Γιώργη είναι ένας χιλιόχρονος μύθος που υπάρχει σε πολλές μυθολογίες και πολλές θρησκείες σε όλο τον κόσμο. Και πίσω από αυτό τον αιώνιο μύθο, του δρακοντοκτόνου ήρωα, κρύβεται ένας πλούσιος συμβολισμός. Κάποια παραδείγματα όπου η παράδοση αυτή της δρακοντοκτονίας παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα είναι:
- ο αρχαίος ελληνικός μύθος για την απελευθέρωση της Ανδρομέδας από τον Περσέα,
- ο Απόλλωνας που σκοτώνει τον πύθωνα
- ο Ουιτσιλοπότσι στους Αζτέκα, που σκοτώνει το φίδι που βγάζει φωτιά,
- ο μύθος του Ζίγκρφιντ στη γερμανική μυθολογία, που σκοτώνει το δράκο που φυλάει το θησαυρού, ο οποίος είναι η πηγή της δύναμης και της ζωής

Ο Δράκος είναι ένα παγκόσμιο σύμβολο. Συνδυάζει το φίδι και το πουλί, την ύλη και το πνεύμα αντίστοιχα. Γενικά στην Ανατολή είναι μια ευεργετική, ουράνια δύναμη, ενώ στη Δύση έγινε χθόνιος, καταστροφικός και κακός. Αυτά τα στοιχεία συμβολίζει και εδώ. Οι δράκοι σαν θηρία, είναι αυτόχθονες ''κύριοι του εδάφους'', ενάντια στους οποίους οφείλουν να πολεμήσουν οι ήρωες. Είναι επίσης φύλακες των θησαυρών και των πυλών της εσωτερικής γνώσης. Στο Μύθο του Αη Γιώργη ο δράκος φυλάει μια πηγή με νερό, σύμβολο της εσωτερικής γνώσης και της αθανασίας. Είναι η πηγή της ζωής.

Ο αγώνας με το δράκοντα συμβολίζει τις δυσκολίες που υπάρχουν για να νικήσει κανείς και να κερδίσει τους καρπούς της εσωτερικής γνώσης. Το σκότωμα του δράκοντα είναι η σύγκρουση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Είναι ο άνθρωπος που πολεμά και υπερνικά τη δική του σκοτεινή φύση και πετυχαίνει αυτοκυριαρχία. Η διάσωση της κόρης από το δράκοντα είναι η απελευθέρωση των αγνών δυνάμεων μετά την εξόντωση των κακών δυνάμεων. Συμβολίζει την απελευθέρωση της Ψυχής που ετοιμάζεται να φαγωθεί από τα κατώτερα πάθη και τις επιθυμίες.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η μορφή του Αγίου Γεωργίου είναι πολύ δημοφιλής και αγαπητή από τον άνθρωπο. Και δεν είναι τυχαίο, γιατί κάθε άνθρωπος γνωρίζει ότι το καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, δεν υπάρχει μόνο στον κόσμο, αλλά υπάρχει και στον καθένα από εμάς. Είναι ο Ανώτερος μας εαυτός (Αη Γιώργης) που μάχεται με την προσωπικότητά μας (δράκος , για να μπορέσει τελικά η Αθάνατη Ψυχή μας (κόρη) να ελευθερωθεί.

Μέσα μας βρίσκεται ένας δράκος, αλλά και ένας Αϊ Γιώργης, έτοιμος να σκοτώσει το δράκο. Αρκεί να το θέλουμε!!!