Μύθοι των δυο φορές γεννημένων

Η ίδια η λέξη Περσέας κατά μια εκδοχή σημαίνει Ηλιος που είναι ο κατεξοχήν πορθητής του σκοταδιού της ύλης και του θανάτου.

Γιός του Δία και της Δανάης, εγγονός του Ακρίσιου, βασιλιά του Αργους. Επειδή υπήρχε μια σχετική δελφική προφητεία ότι θα τον σκότωνε ο γιός της κόρης του ο Ακρίσιος έκλεισε τη μητέρα και γιό σε ένα κιβώτιο και τους έριξε στη θάλασσα απ' όπου τους έσωσε ένας "ψαράς". "Σωσμένος απ' τα νερά" και γεννημένος για "δεύτερη φορά" απ' τη μητέρα θάλασσα. Τα κύμματα τους έφεραν στη Σέριφο, όπου τους ψάρεψε ο Δίκτυς ψαράς αδελφός του βασιλιά Πολυδέκτης που όπως συμβολικά δείχνουν τα ονόματά τους ότι έπιανε ο ένας αδελφός έπρεπε να γίνει λεία του άλλους. Και αυτό σημαίνει το όνομα Πολυδέκτης "αυτός που δέχεται πολλά".

Οταν ο Πολυδέκτης θέλησε να παντρευτεί τη Δανάη φρόντισε να απομακρύνει τον Περσέα ζητώντας του να του φέρει το κεφάτι της Γοργόνας Μέδουσας.

Ο Ερμής του έδωσε τα φτερωτά πέδιλα, και άλλα μαγικά δώρα με τα οποία θα μπορούσε να φτάσει πετώντας στην περιοχή των γοργόνων, επίσης ένα μαγικό σκουφί που έκανε αόρατο όποιον το φορούσε, τα φτερωτά πέδιλα και ένα σακκί που θα μπορούσε να φυλάει εκεί το τρομερό κεφάλι της μέδουσα.

Με τη βοήθεια των δύο Θεών ο Περσέας έφτασε στη χώρα των Γραιών οι οποίες ήταν γερόντισσες θεές που μόνο αυτές ήξεραν την κατοικία των Γοργόνων. Είχαν ένα μάτι και οι δύο, που το φορούσαν εναλλακτικά για να φυλάνε σκοπιά για τις γοργόνες.

Ο Περσέας φορώντας το σκουφί που τον έκανε αόρατο τους άρπαξε το μάτι και τυφλές τον ικέτευαν να τους το δώσει και θα του αποκαλύψουν που βρίσκονται οι γοργόνες και ότι θα του προμηθεύσουν τα απαραίτητα όργανα για να τις αντιμετωπίσει.

Πηγαίνοντας στη χώρα των Γοργόνων ο Περδέας κοιτάζοντας μέσα στην χάλκινη ασπίδα του σαν καθρέπτη - δώρο της Αθηνάς - κόβει το κεφάλι της Μέδουσας.

Από το αίμα της γοργόνας ξεπήδησε ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο και ο Χρυσάορας.

Διασχίζοντας λοιπόν τον αέρα, πάνω στο φτερωτό άλογο, φεύγει από το νησί των Γοργόνων με το κεφάλι της Μέδουσας στο μαγικό δισάκι και ξεφεύγει από την καταδίωξη των άλλων θυμωμένων αδελφών της νεκρής Γοργόνας.

Κατά την επιστροφή, περνώντας από την Αιθιοπία, έσωσε την κόρη του βασιλιά Κηφέα Ανδρομέδα, που ήταν δεμένη σε ένα βράχο, τροφή ενός κήτους που ερήμωνε τη χώρα.

Δικαιωματικά την παίρνει για γυναίκα του και αργότερα απέκτησε μαζί της τον Πέρση, τον Αλκαίο, το Σθένελο, τον Ηλεκτρύωνα και μια κόρη την Γοργοφόνη.

Φτάνει λοιπόν σε Σέριφο με το κεφάλι της Μέδουσας όπως είχε υποσχεθεί και παρουσιάζεται μπροστά στο Βασιλιά. Κανένας δεν πιστεύει ότι μέσα στο δισάκι είναι το κεφάλι της Μέδουσας και θυμωμένος για να τους το αποδείξει, τους δείχνει το κεφάλι και αμέσως όλοι μετατρέπονται σε πέτρινα αγάλματα. Σαν εκτελεστής του δικαίου, εκθρονίζει τον κακό βασιλιά και στη θέση του τοποθετεί τον "ψαρά" Δίκτυ που πάντα τον προστάτευε.

Αμέσως μετά έτρεξε να δεί τον παππού του. Αυτός μόλις το έμαθε έφυγε για την Θεσσαλία φοβούμενος το χρησμό.

Ο βασιλιάς της Λάρισας διοργάνωσε αγώνες στους οποίους έσπευσε να πάρει μέρος ο Περσέας. Καθώς αγωνιζόταν στο πένταθλο έριξε άθελά του ένα δίσκο πάνω στον Ακρίσιο και τον σκότωσε.

Επειδή ντρεπόταν να επιστρέψει στην πατρίδα του, αναγκάστηκε να ανταλλάξει το βασίλειό του του Αργους με το βασίλειο της Τίρυνθα που ανήκε στον ξαδελφό του Μεγαπένθυ.

ΑΡΘΟΥΡΟΣ

Η λέξη "Αρθούρος" σημαίνει αρκούδα δηλ. βασιλιάς Αρκτος, που όπως δείχνεται στο μύθο σχετίζεται με το φως του αστερισμού της μεγάλης Αρκτου και πιό συγκεκριμένα με τον Πολικό Αστέρα.

Η αρκούδα είναι ηλιακό και βασιλικό σύμβολο.

Ο μύθος αρχίζει με το σοφό Σολομώντα. Μια μερα, θλιμμένος που δεν έχει αρσενικούς απογόνους, ακούει μια φωνή που του λέει να μην λυπάται γιατί από τη γενιά του, μετά από πολλούς αιώνες, θα γεννηθεί μια αγνή γυναίκα που θα φέρει στον κόσμο τον αγνότερο και γενναιότερο πολεμιστή που υπήρξε ποτέ.

Ο βασιλιάς θέλοντας ν' αφήσει ένα σημάδι στο μελλοντικό απόγονό του, φτιάχνει ένα καράβι από άφθαρτο ξύλο, τοποθετεί μέσα στην πέτρινη κλίνη, και κάτω της το σπαθί του πατέρα του Δαβίδ.

Στο πλοίο εμφανίζεται μια επιγραφή που λέει ότι μόνο ο πιό άξιος πολεμιστής του κόσμου θα μπορέσει να μπεί στο καράβι, να πάρει το ξίφος και να καθίσει στην πέτρα. Το πλοίο αυτό θα παρουσιαστεί ύστερα από χιλιάδες χρόνια σ' έναν από τους Ιππότες της Στρογγυλής τράπεζας.

Ο Μύθος σχετίζεται με την αναζήτηση του αγίου Δισκοπότηρου που όλοι οι φύλακές του ονομάζονταν "Φύλακας - ψαράς".

Η Αναζήτηση του Γκράαλ θα αποτελέσει το κύριο θέμα στις ιστγορίες του Αρθρούρου και των ιπποτών του. Μονάχα ο πιο αγνός και γενναίος ιππότης του θα μπορέσει να πάρει όλα τα συμβολικά στοιχεία που αποτελούν τον πνευματικό θησαυρό του Γκράαλ.

Και διαδεχόμενος τον Αρθούρο θα σώσει τα Υψηλά Ιδεώδη της Ιπποσύνης, φέρνοντας δικαιοσύνη, αγάπη, γνώση και ευτυχία στους ανθρώπους.

Ο Αρθούρος είχε ανατραφεί από το θετό πατέρα του Σερ Εκτορ και μεγάλωσε δίπλα στον Κέυ τον γιό του νομίζοντάς τον για αδελφό.

Σε βρεφική ηλικία ο Μάγος Μέρλιν είχε παραδόσει τον Αρθούρο σ' αυτόν για να τον μεγαλώσε, αφού τον παράλαβε από τον πραγματικό του πατέρα Αθερ Πέντραγκον, που το είχε υποσχεθεί στον Μέρλιν σαν ανταμοιβή για το γάμο του με την όμορφη Υγιέρνη που ο μάγος είχε διευκολύνει χρησιμοποιώντας τις μαγικές τέχνες του. - 4 -

Ο Αρθούρος θα είναι αυτός που θα τραβήξει το μαγικό ξίφος, σύμβολο της εξουσίας και της Ενωσης της Αγγλίας, που είχε δώσει η Κυρά της Λίμνης, μια θεία Νεράϊδα, στον Πέντραγκον. Οταν αυτός πέθανε χωρίς διάδοχο, το κάρφωσε σ' ένα βράχο για να μην μπορεί να πέσει στα χέρια κανενός ανάξιου.

Η παράδοση λεει πως θα μπορούσε να το τραβήξει και να το κρατήσει μόνο ο νόμιμος διάδοχος του βασιλιά του θρόνου της Αγγλίας.

Ο γάμος του Αρθούρου με την Γκουηναβίαρ που συμβόλιζε τον γήινο έρωτα, το πέσιμο στην ύλη στα πάθη, θα προκαλούσε το χάσιμο της θείας Αρετής για τον Αρθούρο δηλ. το Γκράαλ και έτσι θα ήταν η αφορμή για την Αναζήτηση.

Οταν ο Λάνσελοτ μπαίνει στην υπηρεσία του Βασιλιά Αρθούρου, δίνει την ορμή που χρειάζεται για να κινηθεί ο Τροχός της τράπεζας και να γίνουν τα διάφορα κατορθώματα, και σημαίνει την αρχήν του τέλους εφόσον θα γίνει αιτία, με τον κρυφό και αμαρτωλό έρωτά του της καταστροφής του βασιλείου και του χάσιμου του Γκράαλ.

Ο πρώτος Ιππότης που ο Αρθούρος διέταξε να βγεί στην αναζήτηση του Γκράαλ είναι ο Γκάγουεν. Τολμηρός, τυχοδιώκτης. πάντα μπλεγμένος σ' έρωτες, απερίσκεπτος. Παρόλο που ξεκίνησε πρώτος την αναζήτηση παρασέρνεται απ οτις ορμές του, χάνεται σε διάφορες περιπέτειες και έτσι ξεχνάει τον σκοπό της αποστολής του. Αφήνει να περάσουν απο μπροστά του όλοι οι Ιππότες, σύντροφοι στην Αναζήτηση, χωρίς να τους δώσει καμμιά σημασία.

Ο Γκάλαχαν είναι ο Αγνός Ιππότης, είναι αυτός που πριν κατακτήσει το Γκράαλ κρεμιέται ανάμεσα σε δύο ληστές και αφού αντιμετωπίσει τον θάνατο και τον νικήσει, ανασταίνεται και μπαίνει στο Κάστρο, όπου κατακτάει το Γκράαλ και θεραπεύει τον άρρωστο βασιλιά-ψαρά.

Συμπληρωματικός του Γκάλαχαν είναι ο σερ Πάρσιφαλ, που άρχισε την περιπέτειά του σαν απλός υπηρέτης του Λάνσελοτ. Θεωρείτο τρελλός και χαζός από τους Ιππότες, αλλά κατάφερε να κριθεί άξιος να γίνει και αυτός Ιππότης και μπήκε στον Κύκλο της Στρογγυλής Τράπεζας.

Η "θεία τρέλλα του", η αγνότητα και η πίστη του τον βοηθούν να ξεπεράσει τους φόβους και τις δειλίες του και να καταφέρει την εκπλήρωση της Αναζήτησης, κατακτώντας το Γκράαλ.

Αναγκασμένος από τη φήμη που συκοφαντεί την βασίλισσα σαν ερωμένη του Λάνσελοτ, ο Αρθούρος προκαλεί σε μονομαχία αυτόν για να φανεί η τιμή με τη νίκη του δικαίου. Στη θέση του βασιλιά που δεν επιτρέπεται να μονομαχήσει βρίσκεται ο πρώτος Ιππότης του, ο Σέρ Γκάγουεν. - 5 - Η κρίσιμη αυτή μονομαχία θα γίνει η αιτία των συμφορών που θα μαστιγώσουν το βασίλειο και θα αρχίσει η αναζήτηση του Γκράαλ.

Ο Λάνσελοτ θα νικήσει, αλλά εξωρίζει τον εαυτό του, που τον ξέρει ένοχο, και αιτία του σκοταδιού που πέφτει με το χάσιμο της αρετής της Γκουηνεβιέρ. Ετσι κερδισμένος βγαίνει ο σκοτεινός γιός του Αρθούρου και της Μάγισσας αδελφής του Μοργκάνας: Ο Μόρντρεντ.

Ο Μόρντρεντ εργάζεται μυστικά για να καταστρέψει την Στρογγυλή Τράπεζα. Εκμεταλλεύεται τον έρωτα της Γκουηνεβιέρ με τον Λάνσελοτ, και ετοιμάζει την τελική μοιραία μάχη του Κάμλαν.

Ο σκοπός του είναι να αρπάξει το θρόνο από τον Αρθούρο. Αλλά σκοτώνοντας τον Αρθούρο σκοτώνει τον ίδιο του τον Εαυτό. Ο Λάνσελοτ, η Γκουηνεβιέρ και ο Μόρντρεντ καταστρέφουν το θαυμάσιο έργο της στρογγυλής Τράπεζας του Ιπποτικού Ιδεώδους: τα κατώτερα πάθη, οι φιλοδοξίες δίνουν την νίκη στον πρίγκηπα του σκότους.

Ετσι ο πληγωμένος Αρθούρος φεύγει πάνω στο πλοίο με προορισμό το Λευκό νησί περιμένοντας την επιστροφή του.

ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ

Γιός του βασιλιά της Θήβας Λάϊου και της Ιοκάστης. Επειδή ο Απόλλωνας είχει χρησμοδοτήσει στο Λάϊο ότι θα σκοτωνόταν από το ίδιο το παιδί του, ο βασιλιάς άφησε έκθετο το βρέφος, αμέσως μετά τη γέννησή του, στον Κιθαιρώνα, αφού πρώτα τρύπησε και έδεσε τους αστραγάλους.

Κάποιος βοσκός βρήκε το παιδί και το πήγε στους βασιλιάδες της Κορίνθου, τον Πόλυβο και τη Μερόπη, που δεν είχαν παιδιά.

Αυτοί το υιοθέτησαν και το ονόμασαν Οιδίποδα, που σημαίνει : αυτός που έχει πρησμένα πόδια.

Επειδή όμως κάποιος τον είπε νόθο, όταν μεγάλωσε, ήρθε στους Δελφούς για να μάθει ποιοί ήταν οι γονείς του. Η απάντηση της Πυθίας ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του, θα παντρευτεί τη μητέρα του και ότι οι απόγονοι του θα γίνουν αίτιοι πολλών κακών για τους ανθρώπους, τον έκανε να μη γυρίσει στην Κόρινθο, που λογάριαζε για πατρίδα του, αλλά να κατευθυνθεί προς τη Θήβα.

Σε ένα σταυροδρόμι όμως, ύστερα από λογομαχία σκότωσε το Λάϊο, χωρίς να ξέρει βέβαια πως πρόκειται για τον πραγματικό τουη πατέρα.

Στη Θήβα που έφτασε, έλυσε το αίνιγμα που είχε προτείνει η Σφίγγα, τέρας το οποίο είχε ερημώσει όλη τη χώρα.

Σαν έπαθλο ο Κρέοντας, προσωρινός βασιλιάς της Θήβας, του έδωσε, σύμφωνα με τα προκηρυγμένα, τη βασίλισσα Ιοκάστη για γυναίκα και το θρόνο. Μαζί της απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Ετεοκλή, τον Πολυνείκη, την Αντιγόνη και την Ισμήνη, που ήταν παράλληλα αδέλφια του. Οταν αργότερα, εξαιτίας μιας επιδημίας που μάστιζε το βασίλειο, ζήτησε χρησμό, το μαντείο των Δελφών του υπέδειξε να ανακαλύψει και να τιμωρήσει το δολοφόνο του Λάϊου. Η έρευνα αποκάλυψε την αλήθεια, με αποτέλεσμα ο Οιδίποδας να τυφλωθεί μόνος του και η Ιοκάστη να κρεμαστεί.

Ο Οιδίποδας εγκαταλείπει τη Θήβα με τη συνοδεία της πιστής του Αντιγόνης και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, αφού τον δέχτηκε ο βασιλιάς Θησέας.

ΑΓΚΝI

Ο Αγκνι γεννήθηκε από την τριβή δύο ξύλων, τα "Αρανίς" και οι ποιητές εκστασιάζονται βλέποντας ένα πλάσμα τόσο ζψντανό να προβάλλη από ξηρό και νεκρό ξύλο.

Ακόμη και η ανάπτυξή του ήταν θαυμαστή.Τρέφεται με προσφορές αγνού βουτύρου, που ρίπτονται στα στόματά του, τα οποία εκβάλλουν φλόγες.

Ο Αγκνι κατοικεί επίσης μέσα στα ύδατα και στον ουρανό. Υπό μορφήν αστραπής, σχίζει το νέφος, του οποίου τα ευεργετικά ύδατα γονιμοποιούν την γη. Επίσης απαστράπτει στο κέντρο του ήλιου.

Είναι πολύμορφος και παίζει ρόλο μεσολαβητού, τόσο δια τους θεούς όσον και δια τους ανθρώπους.

Ο Αγκνι κάνει τον άνθρωπο να περνάει από τις συμφορές όπως ένα πλοίο τον φέρνει επί της θάλασσας. Σε όλους τους κόσμους τα πλούτη βρίσκονται υπό την κυριαρχία του.

Τα εμβλήματά του είναι ο πέλεκυς, το ξύλον, ο φυσητήρ, ο πυρσός, και το κοχλιαστήριον του θυσιαστηρίου.

Ο Αγκνι εχημάτισε τον ήλιον και εγέμισε την νύκτα με άστρα. Οι θεοί τον φοβούνται και του απονέμουν σεβασμόν διότι γνωρίζει τα μυστικά των θνητών.

Σύμφωνα με το μύθο ο Μπχριγκού που σημαίνει "γεννημένος από φωτιά" και είναι ένας από τους πρώτους σοφούς και πρόγονος της οικογένειας που φέρει το όνομά του μιαν ημέρα καταράστηκε τον Αγκνι.

Μια γυναίκα που λεγόταν Πουλόμα ήταν μνηστή ενός δαίμονος. Ο Μπχριγκού την ερωτεύτηκε, την έκλεψε και την παντρεύτηκε. Αλλά ο δαίμωνας χάρις στις υποδείξεις του Αγκνι βρήκε το καταφύγιο της νέας και την πήρε από εκεί πηγαίνοντάς στην στην κατοικία του.

Θυμωμένος ο Μπχριγκού με τον Αγκνι γιατί βοήθησε τον δαίμονα τον καταράστηκε λέγοντας : "Από δω και πέρα θα τρώγεις τα πάντα".

Ο Αγκνι ρώτησε τον Μπχριγκού γιατί τον καταράστηκε αφού είπε την αλήθεια στον δαίμονα. Του υπενθύμισε ότι, όταν ερωτάται κανείς και απαντά εσκεμμένα ψευδώς, έχει επιπτώσεις καρμικές και επίσης εκείνος που αρνείται να δώσει ζητούμενη πληροφορία είναι επίσης ένοχος.

Επίσης είπε: Και εγώ μπορώ να εξαπολύσω κατάρες αλλά σέβομαι τους Βραχμάνους και συγκρατώ την οργή μου. Είμαι πράγματι το στόμα των θεών και των προγόνων. Οταν προσφέρεται το εξαγνισθέν βούτυρο, μετέχουν και εκείνοι χάρις σε μένα που είμαι στο στόμα τους. Πως λοιπόν μπορείς να πεις ότι τρώγω τα πάντα;

Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο Μπχριγκού δέχθηκε να τροποποιήσει ως εξής την κατάρα του:

"Οπως ο ήλιος δια του φωτός και της θερμότητάς του εξαγνίζει όλη τη φύση, έτσι και ο Αγκνι θα εξαγνίσει ότι εισέρχεται στις φλόγες του".

ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ : ΣΙΣΟΥΠΑΛΑ

Ο Σισουπάλα γεννήθηκε απο βασιλιά. Αλλά είχε τρείς οφθαλμούς και τέσσερις βραχίονες. Ο πατέρας του και η μητέρα του ετοιμάζονταν να τον εγκαταλείψουν, όταν αντήχησε μία φωνή στον αέρα που έλεγε:

"Μη φοβάστε, αγαπήσατε αυτό το τέκνο. Η ώρα του δεν ήλθε ακόμη. Αλλά ήδη γεννήθηκε εκείνος που θα τον θανατώσει με τα όπλα την ημέρα του πεπρωμένου. Μέχρι τότε θα ευνοηθεί από την τύχη και από τη φήμη.

Η βασίλισσα μητέρα του, καθυσηχάστηκε από αυτούς τους λόγους και αναθάρησε.

- Ποιός θα φονεύση τον γιό του ρώτησε

Η φωνή απεκρίθη:

- Θα τον αναγνωρίσεις ως εξής: Οταν το παιδί βρεθεί στα γόνατά του ο τρίτος του οφθαλμός θα εξαφανιστεί και θα δείς να πέφτουν οι πρόσθετοι βραχίονες.

Ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα επεχείρησαν τότε ένα ταξίδι και επισκέφτηκαν όλους τους μονάρχες των γειτονικών χωρών. Σεν καθε σταθμό ζητούσαν από τον οικοδεσπότη να πάρει το παιδί στα γόνατά του αλλά η εμφάνισή του έμενε η ίδια.

Απογοητευμένοι γύρισαν πίσω. Μετά από κάποιο χρόνο ο νεαρός πρίγκηπας Κρίσνα συνοδευόμενος από τον μεγαλύτερο αδελφό του ήλθε να τους επισκεφθεί. Μόλις ο Κρίσνα πήρε το παιδί στα γόνατά του ο τρίτος οφθαλμός του βρέφους εξαφανίστηκε και οι δύο πρόσθετοι βραχίονες του χάθηκαν. Η μητέρα έτσι γνώρισε τον μελλοντικό φονέα του γιού της. Τότε τον παρακάλεσε να συγχρέσει τον γιό της όταν θα τον προσβάλη.

- Βεβαίως, ακόμη και αν με προσβάλη έως εκατό φορές θα τον συγχωρήσω.

Παρόλα αυτά το μοιραίον επρόκειτο να εκπληρωθεί.

Υστερα από πολλά έτη ο βασιλιάς Γουδχιτσθίρα τελεί μεγάλη θυσία επ' ευκαιρία της στέψεώς του. Στις εορτές καλούντο οι βασιλείς και οι ήρωες. Ο Κρίσνα επίσης παρών και σε αυτόν πρώτον η βασιλική οικογένεια αποφασίζει να αποτίσει φόρον τιμής. Αλλά μεταξύ των προσκεκλημένων υπάρχει ένας που διαμαρτύρεται. Ο Σισουπάλα εκτρέπεται σε πικρά παράπονα ενάντια στους οικοδεσπότες, γιατί δίνουν την τιμή σε κάποιον που ούτε η ηλικία του ούτε η καταγωγή του δεν του το επιτρέπουν.

Ο Βασιλεύς επιχειρεί τα πάντα για να συμφιλιώσει τον Σισουπάλα. Αλλα εκείνος αρνείται να κατευνασθή. Ο Βασιλεύς τότε στρέφεται προς τον γέρο παππού του να του ζητήσει την συμβουλή. Εκείνος λέει να λύσει τη διαφορά μόνος ο Κρίσνα.

Ο Σισουπάλα συνεχίζει προσβάλλοντας το γέρο αλλά εκείνος διατηρεί την γαλήνη του και διηγείται στους ξένους την ιστορία του Σισουπάλα καθώς και την προφητεία. Η έξαλλος μανία του Σισουπάλα δεν έχει πλέον όρια. Σύρει το ξίφος και απειλεί τον παππού.

Ο Κρίσνα επεμβαίνει όταν ο Σισουπάλα επαναλαμβάνει τις προσβολες του και του λέει:

- Τώρα το κύπελλο των ανομιών σου είναι πλήρες.

Και ταυτόχρονα σκοτώνει με το θείο όπλο τον Σισουπάλα.

Ετσι πέθανε ο Σισουπάλα ο οποίος είχε αμαρτήσει εκατόν μια φορές και παρόλα αυτά είχε συγχωρεθεί.

Η "Νεα Ακροπολη" μεσα απο εικονες... Join us!